سلام به همه عزیزان گل خودم. چند ساعت دیگه بلیط دارم و باید برم ساوه. از فردا امتحاناتم شروع میشه. تا ۵ تیر گرفتار هستم و فکر نمی کنم حتی وقت کنم که سری بزنم و نظرات شما عزیزان رو بخونم.

امتحاناتم که تموم شد دوباره بر می گردم و شروع می کنم به مطلب گذاشتن و کار کردن روی وبلاگ. به هر حال توی این ۱۰ روز مواظب خودتون باشین.

برای منم دعا کنین که محتاج دعاتون هستم. دعا کنین واحدام پاس بشن و مشروط هم نشم.

از شازندی های گل هم می خوام که مواظب شازند من باشن.

يكي از عزيزاني كه از وبلاگ ديدن كرده سوالي كرده بود كه فكر مي كنم بايد جوابش رو بنويسم. سوال كرده بود چرا اينقدر زياد شازند رو دوست داري؟

دلايل زيادي براي دوست داشتن شازند دارم. با اينكه شازند شهر كوچيكيه و شايد با ماشين بشه تو نيم ساعت كل شهر رو چرخيد ولي اين كوچيكيش برام قشنگه. همه مي دونن كي همشهريه و كي غريبه. قشنگي شازند وقتي برام مشخص شد كه سنندج دانشجو بودم. وقتي از شازند دور شدم قدر عافيت رو فهميدم. الان هم كه ساوه مشغول ادامه تحصيل هستم علاقه ام بيشتر و بيشتر شده.

شازند هنوز اونقدر بزرگ نشده كه مردمش به هم بي اعتنا بشن. هنوز اونقدر فاصله ها زياد نشده كه بخوايم براي ديدن هم عذاب بكشيم و كلي وقت صرف كنيم. چند كيلو متر از هر سمت شازند كه بزني بيرون مي توني يه جاي بكر گير بياري و چند دقيقه اي براي خودت خلوت كني. خلوتي كه مردم شهرهاي بزرگ حسرتش رو مي كشن. گاهي اوقات كه دلم مي گيره سوار دوچرخه مي شم و بعد از چند دقيقه پا زدن مي رسم به عباس آباد كه واقعا جاي زيبا و دوست داشتني. 10 دقيقه اونجا نشستن حال و هوام رو عوض مي كنه و با حسي تازه بر مي گردم خونه. درسته كه شهرهاي بزرگ هم حال خودشون رو دارن ولي شازند من يه چيز ديگه است. هر گوشه اين شهر هر كوچه و خيابون اين شهر يعني خطرات. منم با خاطراتم زنده ام.

خيلي چيزاي شازند هم با مزه است. هر كاري كه كني بازم همه مي فهمن. شب بري خواستگاري فردا صبح همه بهت تبريك مي گن. اگه با كسي دوست باشي هر چقدر هم كه سكرت بازي در بياري بازم همه خبر دارن. جايي بخواي قرار بزاري و دوستت رو ببيني بازم آمارت مي رسه. اينا خودش دنياي شازند رو قشنگ مي كنه. البته اگه كسي از شهر بزرگي بياد اينجا شايد شازند براش دلچسب نباشه كه منم بهش حق مي دم. ولي زندگي توي شازند براي من و ميشه گفت حداقل براي من قشنگ، دوست داشتني، خوشگل و زيباست.

ديگه دليلي براي گفتن ندارم

دوست دارم شازند

عکس ماهواره ای از شهر شازند

يكشنبه اتفاقي توي منطقه شازند افتاد كه به معناي واقعي كلمه اسمشو بايد گذاشت فاجعه. به علت سهل انگاري يك نفر نزديك 25 نفر از مردم ناحيه كشته شدن و تعداد بيشتري هم دچار سوختگي هاي خيلي شديد شدن. انفجار مخزن هاي قابل اشتعال در يكي از شركت هاي ناحيه صنعتي شهيد بابايي باعث شد كه شهرستان شازند غرق در ماتم بشه. از هركدوم روستاهاي اطراف چند نفري كشته يا حداقل دچار سوختگي هاي شديد شدن كه هنوز هم به تعداد كشته هاي اين اتفاق اضافه ميشه.

خود من عزيزي رو از دست دادم كه باورش هنوز هم برام سخته. وقتي كه يكشنبه خبر اين اتفاق رو شنيدم شايد هنوز نفهميده بودم چي شده ولي وقتي با تلفن زدن به اطرافيان بيشتر در جريان قرار گرفتم يواش يواش بدنم سرد شد. دوشنبه ظهر قبل از كلاس فيزيك خبر دادن كه يكي از دوستان نازنينمون بر اثر شدت سوختگي در تهران فوت كرده. سر كلاس فيزيك فقط داشتم گريه مي كردم. جوري كه همه بچه ها نگاهشون به من بود. ولي كاش مي شد با گريه كردن اين عزيز پيش ما بر مي گشت اي كاش. هرچي بگم كم گفتم ولي دوست دارم هركسي كه اين متن رو مي خونه فاتحه اي براي شادي روح اين نازنين و همه عزيزاني كه در اين فاجعه جون خودشون رو از دست دادن بخونن.

اينم عكسي از نازنين مسعود قاسمي كه تا عمر داريم هميشه به ياد خوبي ها و محبت هاش هستيم. مسعود جان هميشه در بين ما هستي.

۵شنبه هفته پیش با بچه ها جمع کردیم و رفتیم شهباز. کلا ۷ نفر بودیم. من و سالار و جواد و عباس و مجید و دوتا از بچه های دانشگاه اراک. سفر تقریبا بی دردسری شد. ساعت ۱۱ از پای کوه حرکت کردیم. از مسیر دره بزرگه رفتیم بالا. حول و حوش ساعت ۲ برای ناهار یه توقف داشتیم و ساعت ۵ هم دیگه پناهگاه بودیم. توی مسیر تا پناهگاه خیلی خسته شدیم. هم هوا گرم بود و هم اینکه یه مقداری ضعف داشتیم. زیاد توقف می کردیم. ولی بعد از اینکه ناهار خوردیم دیگه راحت رفتیم بالا. بعد از اینکه ما رسیدیم چند گروه دیگه هم اومدن و برای اینکه مشکلی پیش نیاد ما از پناهگاه زدیم بیرون و زیر پناهگاه چادر زدیم. چادرمون ۸ نفره بود که برای ۷ نفر ما راحت جواب داد. توی پناهگاه آب نداشتیم دیگه برای همین کلی برف آوردیم و آب کردیم تا ظرفامونو پر کنیم. ساعت ۸ و ۹ هم شام رو آماده کردیم و جاتون خالی خوردیم. بعد از اینکه آفتاب غروب کرد باید سردی شروع شد که یه مقداری ترسناک بود نوید شب سردی رو می داد. از ساعت ۹ تا ۱۲ شب هم مشغول قلیون کشیدن بودیم و می زدیم تو سر همدیگه. از ۱۲ شب به بعد هم که ایرانسل به ایرانسل مجانی می شد و بچه ها مشغول حرف زدن شدن. چند نفری خوابیدیم و چند نفری هم مشغول بودن. صبح هم بعد از صبحانه ۲ فیزیکدان گروه برای فتح قله راه افتادن . من چون زانوم ناراحت بود جرات نکردم باهاشون برم چون مسیر طولانی و خسته کننده ای داره. سال قبل رفته بودم ولی خوب خیلی دوست داشتم برم که نشد. رفت و برگشت بچه ها ۵ ساعتی طول کشید. بعد از اومدن فاتحان قله ناهار رو خوردیم و وسایل رو جمع کردیم برای پایین اومدن. ساعت ۴ حرکت کردیم به سمت پایین و از همون راه بالا اومدن پایین رفتیم. ساعت ۷ هم پای کوه بودیم.

کلی عکس هم از زیبایی های کوه گرفتم که فعلا فقط یه عکس از بچه ها می زارم و در یه زمان بهتر عکس ها رو آپلود می کنم. این عکس دقیقا از زیر پناهگاه گرفته شده.

از راست به چپ : امیر (بچه اراک و فیزیکدان) - مجید (بچه شازند - زیست شناس)- سالار (بچه شازند و مهندس کامپیوتر) - خودم (شازندی اصل و مهندس برق) - اکبر (بچه شیراز و زیست شناس) - عباس (بچه شازند) و عکاسمون هم اقا جواد که بچه شازنده و دانشگاه اراک مشغول تحصیل فیزیکه.